14 - با آنها پيكار كنيد كه خداوند آنان را به دست شما مجازات مىكند و آنها را رسوا مىسازد و سينه گروهى از مؤمنان را شفا مىبخشد ( و بر قلب آنها مرهم مىنهد ) . 15 - و خشم دلهاى آنها را از ميان مىبرد و خدا توبه هر كس را بخواهد ( و شايسته بداند ) مىپذيرد و خداوند عالم و حكيم است . تفسير : چرا از پيكار با دشمن واهمه داريد ؟ يكى از فنون فصاحت و بلاغت آن است كه مطالب پر اهميت را با تعبيرات گوناگون براى تاكيد و جا افتادن مطلب تكرار كنند ، و از آنجا كه مساله ضربه نهايى بر پيكر بت پرستى در محيط اسلام و برچيدن آخرين آثار آن از مسائل بسيار مهم بوده است ، بار ديگر قرآن مجيد مطالب گذشته را با عبارات تازه اى در آيات فوق بيان مىكند ، نكات جديدى نيز در آن وجود دارد كه مطلب را از صورت تكرار - و لو تكرار مجاز - خارج مىسازد . نخست مىگويد « اگر مشركان توبه كنند و نماز را بر پا دارند و زكات را بپردازند برادر دينى شما هستند » ( * ( فَإِنْ تابُوا وَأَقامُوا الصَّلاةَ وَآتَوُا الزَّكاةَ فَإِخْوانُكُمْ فِي الدِّينِ ) * ) . و در پايان آيه اضافه مىكند ، « ما آيات خود را براى آنها كه آگاهند شرح مىدهيم » ( * ( وَنُفَصِّلُ الآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ) * ) . در آيات گذشته سخن از اين بود كه اگر توبه كنند وظيفه اسلامى نماز و زكات را انجام دهند مزاحمشان نشويد ( فَخَلُّوا سَبِيلَهُمْ ) اما در اينجا ميفرمايد « برادر دينى شما هستند » ، يعنى هيچگونه تفاوتى با ساير مسلمانان از نظر احترام و محبت نخواهند داشت ، همانگونه كه ميان برادران تفاوتى نيست .